WALTER Zbigniew (1930-1983) [12-52-17]

WALTER Zbigniew [12-52-17], urodzony 29.06.1930 r. w Warszawie. Magister inżynier elektryk. Urodził się w rodzinie inteligenckiej. Po wojnie zamieszkał na Dolnym Śląsku. Studia magisterskie ukończył w 1955 r. na Wydziale Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej, następnie podjął pracę w Zakładzie Zbytu Energii Elektrycznej we Wrocławiu. W 1958 r. został przeniesiony służbowo do Legnicy. Posiadał talent organizatorski, który przyczynił się do Jego szybkiego awansu – po roku pracy otrzymał nominację na stanowisko głównego inżyniera Zakładu Energetycznego Legnica. W 1961 r. został przeniesiony, na takie samo stanowisko, do Zakładu Energetycznego Jelenia Góra, gdzie stanął przed ważnym i odpowiedzialnym zadaniem budowy pierwszego w kraju węzła energetycznego 400 kV w Mikułowej na potrzeby wyprowadzenia mocy z budowanej Elektrowni „Turów”. Udana realizacja tego przedsięwzięcia, umiejętność kierowania dużymi zespołami ludzi, łatwość komunikacji i zdolności menedżerskie przyczyniły się do objęcia przez Z. Waltera stanowiska dyrektora Zakładu Energetycznego Jelenia Góra. W 1974 r. został przeniesiony do Wrocławia, na stanowisko zastępcy dyrektora ds. inwestycyjnych w Zakładach Energetycznych Okręgu Dolnośląskiego. W rok później Zjednoczenie Energetyki powierzyło Mu organizację i kierownictwo Centrum Naukowo-Produkcyjnego Automatyki Energetycznej we Wrocławiu. Za Jego kadencji powstała i rozwinęła się instytucja odpowiedzialna za kompleksową automatyzację krajowego systemu elektroenergetycznego. Od koncepcji poprzez programy automatyzacji do projektowania obiektowego, organizacji generalnych dostaw, montażu, nadzoru autorskiego, szkoleń i serwisu technicznego – to idea, którą konsekwentnie realizował. W okresie Jego pracy w Centrum powstały nowe generacje układów automatyki dla bloków energetycznych 200, 360 i 500 MW oraz na eksport, oparte na nowoczesnych rozwiązaniach naukowych, o wysokiej niezawodności i funkcjonalności. Wszędzie, gdzie pracował, potrafił stworzyć dobrą atmosferę, nawet w najtrudniejszych chwilach. Pomimo dużego zaangażowania w sprawy zawodowe, uczestniczył aktywnie w pracy społecznej. Angażował się czynnie w pracę na rzecz regionu jeleniogórskiego, przyczyniając się do jego rozwoju. W latach 1965–1974 był prezesem Jeleniogórskiego Oddziału SEP, a po przejściu do Wrocławia – wiceprezesem Wrocławskiego Oddziału SEP (lata 1975–1981, kadencja XXVII i XXVIII). Przez dwie kadencje był członkiem Prezydium ROW NOT. Za swe zasługi dla energetyki polskiej, regionu i stowarzyszeń technicznych został wyróżniony wieloma odznaczeniami: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Honorowym „Zasłużony dla Miasta i Powiatu Jelenia Góra”, Złotą (1969) i Srebrną (1966) Odznaką Honorową SEP, Złotą (1971) i Srebrną (1959) Odznaką NOT, Medalem im. Profesora Mieczysława Pożaryskiego (1981). Odszedł przedwcześnie, w pełni sił twórczych, 16.03.1983 r. Energetyka, której poświęcił swe życie, straciła w nim oddanego i zasłużonego pracownika, a grono współpracowników nieodżałowanego szefa i kolegę. (Źródło: Józef Rajewski)