SPISLA Bernard (1933-2009) [2-10-1]

SPISLA Bernard [2-10-1], urodzony 25.08.1933 r. w Brzegu nad Odrą. Doktor nauk medycznych, psychiatra. Dzieciństwo spędził z rodziną we wsi Siołkowice Nowe k. Opola. Wzrastał w środowisku opolan zachowujących tradycję i język polski. W 1945 r. rozpoczął naukę w gimnazjum, kontynuowaną w liceum w Opolu. W 1951 r. uzyskał świadectwo maturalne i rozpoczął studia lekarskie na Akademii Medycznej we Wrocławiu. W 1955 r. zawarł związek małżeński z koleżanką ze studiów Marią Drozd. Dyplom lekarza uzyskał w 1957 r. Psychiatrię, jako specjalność, wybrał mając już pewne doświadczenie i praktyczny jej ogląd, gdyż jako student medycyny był sanitariuszem na oddziałach Kliniki Psychiatrycznej we Wrocławiu. Psychiatria w tym czasie nie wprowadziła jeszcze zmian organizacyjnych i terapeutycznych, wynikających z ogólnych postępów medycyny i nie była atrakcyjna dla absolwentów studiów medycznych. Bernard dyżury pełnił w godzinach nocnych, aby w ciągu dnia móc uczestniczyć w ćwiczeniach i wykładach. Po uzyskaniu dyplomu lekarskiego przeszedł w 1957 r. na etat asystenta. Dobra znajomość języka niemieckiego umożliwiła mu poznanie klasycznej psychiatrii europejskiej. Jego osobowość cechowała duża syntonia i łatwość nawiązywania koleżeńskich relacji, z zachowaniem sytuacyjnie wymaganego dystansu, z czego korzystał raczej wyjątkowo. Miał poczucie humoru, którym wielokrotnie rozładowywał pojawiające się konflikty środowiskowe. Przez kilka lat kierował najtrudniejszym w klinice oddziałem diagnostycznym, na którym wprowadzano nowoczesną terapię psychiatryczną. Był to oddział, gdzie prowadzono obserwacje dla orzecznictwa sądowego, wojskowego i rentowego. Doktor Spisla opublikował 23 prace naukowe. W 1967 r. obronił pracę doktorską i przeszedł na etat adiunkta w klinice. W 1975 r., po przejściu do Szpitala Psychiatrycznego, zorganizował i prowadził pierwszy we Wrocławiu oddział dzienny. Był to początek zmian w lecznictwie psychiatrycznym. Pacjent, mimo choroby, mógł utrzymywać kontakt z rodziną i środowiskiem, co stanowiło istotne uzupełnienie stosowanej w tym czasie na szeroką skalę terapii biologicznej psychoz. Była to nowa forma leczenia, wymagająca przełamania utrwalonych stereotypów myślenia i postępowania lekarzy, zespołu pielęgniarskiego, a także rodzin pacjentów. Pełniąc funkcję ordynatora skupił wokół siebie młodych kolegów, których uczył zarówno klasycznej psychiatrii, jak i praktycznych metod utrzymania przez chorego społecznej obecności i adekwatnych zachowań w jego naturalnym środowisku. Dr Bernard Spisla miał osobniczą umiejętność nawiązywania kontaktu i takiego słuchania pacjenta, aby powstał międzyludzki, partnerski układ: pacjent – lekarz, co pozwalało Mu na dotarcie do obszarów psychicznych, zwykle chronionych poczuciem własnej intymności chorego. Stwarzało to optymalne warunki do postawienia właściwej diagnozy i dobrania indywidualnego leczenia. W 1981 r. wyjechał do Republiki Federalnej Niemiec, gdzie podjął pracę lekarza psychiatry w Rheinische Landesklinik Bedburg-Hau, Fachklinik für Psychiatrie und Neurologie. Tu szybko doceniono jego bardzo dobrą znajomość psychiatrii i umiejętności terapeutyczne, czego wyrazem było powierzenie Mu odpowiedzialnej funkcji ordynatora zespołu klinicznego. W 1985 r. powrócił do kraju i objął ponownie ordynaturę oddziału Szpitala Psychiatrycznego przy ul. Gdańskiej we Wrocławiu. Oddział ten przeniesiono następnie do zespołu przy ul. Kraszewskiego. Na emeryturę przeszedł w 1999 r., jednak nadal utrzymywał kontakt z pacjentami, aż do ostatnich miesięcy postępującej choroby, którą znosił z pogodną akceptacją niemożności zahamowania procesu chorobowego. Zmarł 12.11.2009 r. (Źródło: prof. Augustyn Wasik – „MEDIUM”, marzec 2010 r.)