ZIĘBA Dionizy (1931-2003) [11-2-3]

ZIĘBA Dionizy [11-2-3], urodzony 3.05.1931 r. w Dąbrowie Górniczej. Profesor doktor habilitowany, znawca w dziedzinie fizjologii zwierząt, ceniony nauczyciel, długoletni kierownik Katedry Fizjologii Zwierząt (1988–2000) na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Tytuł lekarza weterynarii uzyskał w 1953 r., stopień naukowy doktora w 1962 r., a stopień doktora habilitowanego nadała Mu Rada Wydziału Medycyny Weterynaryjnej AR w 1971 r. na podstawie dorobku i rozprawy habilitacyjnej pt. „Motoryka przedżołądków u bydła, owiec i kóz”. W 1973 r. uzyskał etat docenta w Katedrze Fizjologii Zwierząt. W 1987 r. Rada Państwa nadała Mu tytuł profesora. W latach 1988–2000 pełnił funkcję kierownika Katedry Fizjologii Zwierząt. W 1996 r. objął stanowisko profesora zwyczajnego. Jego łączny dorobek naukowy stanowią 143 pozycje, w tym: 79 prac naukowych, 13 filmów naukowo-dydaktycznych, skrypt dla studentów i 50 komunikatów na zjazdy naukowe w kraju i za granicą. Jego zainteresowania naukowe dotyczyły układu krążenia, układu pokarmowego i rozrodczego. W swoich badaniach stwierdził, między innymi, że u domowych przeżuwaczy w motoryce przedżołądków występuje wiele cech wspólnych, ale istnieją również wyraźne różnice gatunkowe. Wykazał udział dopaminy w regulacji motoryki całego przewodu pokarmowego owcy. Dowiódł również, że z powierzchni ciała owcy można otrzymać czytelne zapisy bioprądów żwacza, czepca i trawieńca. Komunikaty naukowe oraz filmy przedstawiał na zjazdach i sympozjach krajowych i zagranicznych (Anglia, Grecja, Bułgaria). Odbył trzy staże naukowe – w Brnie, Moskwie i Petersburgu. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Fizjologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych. W latach 1981–1982, 1984–1987, 1990–1993 oraz 1993–1996 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Medycyny Weterynaryjnej AR ds. dydaktyki. Był również członkiem Senatu w latach 1987–1990. Miał niespotykany dar kontaktu z młodzieżą akademicką, przez którą był bardzo ceniony, zarówno jako świetny dydaktyk, jak i wspaniały Człowiek. Podczas pełnienia przezeń funkcji prodziekana ds. studenckich przez Jego pokój w Katedrze Fizjologii Zwierząt i w dziekanacie przewijały się rzesze studentów, dla których miał zawsze czas i dobre słowo, mimo licznych obowiązków. Został odznaczony: Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Czterokrotnie był nagradzany przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia naukowo-dydaktyczne (1963, 1972, 1975, 1978). Był założycielem i członkiem Towarzystwa Pomocy im. Brata Alberta. Był wspaniałym Mężem, Ojcem, Dziadkiem i głęboko wierzącym Chrześcijaninem. Zmarł 22.09.2003 r. (Źródło: rodzina; prof. dr hab. Wojciech Zawadzki i pracownicy Katedry Fizjologii Zwierząt)