STYRCZULA Paweł (1959-2005) [16A-10-1D]

STYRCZULA Paweł [16A-10-1D], urodzony 7.05.1959 r. we Wrocławiu. Twórca szaty graficznej pisma parafialnego „U Świętej Rodziny”. Wraz z żoną Ulą współredagował je od pierwszego numeru. Każdą kolorową stronę długo z artyzmem opracowywał, dobierał właściwe ilustracje do tekstów i miał wspaniałe pomysły edytorskie, świadczące o wielkim talencie i wrażliwości na piękno. Był też redakcyjnym fotografem. Wiele zdjęć z życia parafii to dzieło Pawła. Współpracował z pismem ponad dwa lata, aż do czasu, gdy ciężka choroba nie pozwoliła mu na dalszą pracę.

Paweł w dzieciństwie należał do parafii św. Karola Boromeusza prowadzonej przez ojców franciszkanów. Był ministrantem, lektorem i kantorem, muzykiem i śpiewakiem młodzieżowego zespołu muzycznego, animatorem Ruchu Światło – Życie, liderem duszpasterstwa akademickiego, współtwórcą młodzieżowego teatru Exodus, w którym pracował jako organizator, aktor, ale przede wszystkim kompozytor większości utworów muzycznych wykonywanych na spektaklach. Tam też spotkał i pokochał Ulę, która została jego żoną. Mieli dwóch synów: Mateusza (23 lata) i Szymona (13 lat). W sierpniu tego roku świętowaliby srebrne gody.

W latach 80., w czasie stanu wojennego, Paweł współpracował z Ośrodkiem Katechezy Audiowizualnej przy Kurii Metropolitarnej. Pomagał w prowadzeniu „podziemnej” katechizacji, co łączyło się z narażaniem na szykany ze strony władz. Z projektorem filmowym wędrował po Polsce, wyświetlając „zakazane” filmy: „Quo Vadis”, „Jezus z Nazaretu”, „Brat Słońce, Siostra Księżyc” (o św. Franciszku). Kilkakrotnie uczestniczył jako juror w festiwalu piosenki religijnej w Górce Klasztornej oraz brał udział w festiwalach muzyki cerkiewnej w Hajnówce. Całe swoje życie zawodowe związał z muzyką – śpiewał tenorem lirycznym, o ciepłym i barwnym brzemieniu. Po ukończeniu szkoły muzycznej II stopnia studiował na Akademii Muzycznej we Wrocławiu na wydziałach: wokalno-aktorskim i pedagogiki wokalnej. W 1980 r. rozpoczął pracę w Chórze Polskiego Radia i Telewizji pod dyrekcją Edmunda Kajdasza, którego uważał za swojego mistrza. Od 1990 r. śpiewał w chórze Cantores Minores Wratislavienses. Współpracował z większością wrocławskich chórów: Cantilena, Opery Wrocławskiej, Filharmonii Wrocławskiej, Politechniki Wrocławskiej i Akademii Muzycznej. Chociaż śpiewał przed ludźmi, zawsze śpiewem wielbił Boga. Najpełniej dawał temu wyraz śpiewając w Chórze Męskim Cerkwi Prawosławnej „Oktoich”, który założył w 1991 r. wspólnie z prawosławnym księdzem ojcem Grzegorzem Cebulskim. W zespole śpiewają wierni Kościołów: prawosławnego i rzymskokatolickiego. W ciągu 15 lat Chór uczestniczył w ogromnej ilości spotkań ekumenicznych z udziałem hierarchów obu Kościołów. Do najważniejszych należały modlitwy z Papieżem Janem Pawłem II i dostojnikami Kościołów chrześcijańskich podczas Kongresu Eucharystycznego we Wrocławiu, spotkanie z Patriarchą Konstantynopola Bartłomiejem I w Częstochowie oraz spotkanie z Patriarchą Moskwy i całej Rusi Aleksym II w Moskwie, któremu Paweł wręczył kopię ikony Matki Boskiej Częstochowskiej.

6.05.2005 r., w przeddzień swych 46. urodzin odszedł do Pana po długotrwałej i ciężkiej chorobie.

O ciekawym życiu Pawła wielu z nas dowiedziało się dopiero słysząc serdeczne słowa pożegnania i wspomnienia o współpracy, które podczas uroczystości pogrzebowych wygłosili księża: Jerzy Rasiak, Krzysztof Stosur i ksiądz mitrat Eugeniusz Cebulski.

Wsłuchując się w słowa Bożego pocieszenia pożegnaliśmy Pawła modlitwą Kościoła zachodniego oraz modlitwą Kościoła wschodniego wyśpiewaną przez chór „Oktoich” i prawosławnych przyjaciół Pawła. Dziękujemy Ci, Pawle, za Twój śpiew, Twoje zaangażowanie w redakcyjną pracę. Niech Pan da Ci pokój i radość w Domu Ojca! (Źródło: Halina Pierścionek i redakcja „U Świętej Rodziny”)