HAJZIK Roman Zbigniew (1922-2013) [15-35-23]

HAJZIK Roman Zbigniew [15-35-23], urodzony 21.01.1922 r. w Rzeszowie. Lekarz pediatra. Urodził się jako najstarszy z trojga dzieci Antoniego Hajzika – oficera Wojska Polskiego – i Wiktorii z domu Gąsior. W związku z kolejnymi przydziałami służbowymi ojca, rodzina często zmieniała miejsce zamieszkania, więc naukę rozpoczętą w 1928 r. w szkole powszechnej w Tomaszowie Lubelskim, Roman kontynuował m.in. w gimnazjum w Kaliszu, a następnie we Lwowie, w słynnym Korpusie Kadetów Nr 1 Marszałka Józefa Piłsudskiego. W 1939 r. ukończył tam I klasę licealną o profilu matematyczno-fizycznym. Wybuch wojny zastał Go w Gostyninie, gdzie ukrywał się, nawiązując jednocześnie współpracę z komórką AK przy kolportażu tajnej prasy. Zatrzymany przy próbie przekroczenia granicy Generalnej Guberni, przesiedział w niemieckim więzieniu parę miesięcy. Po zwolnieniu, wysiedlony wraz z rodziną do Generalnej Guberni, skierowany został do pracy w fabryce silników lotniczych w Rzeszowie. Opiekował się w tym czasie matką i młodszym rodzeństwem, gdyż jego ojciec, jako polski oficer, został internowany w sowieckim obozie w Kozielsku, a następnie zamordowany w Katyniu. Po zakończeniu działań wojennych R. Hajzik podjął przerwaną naukę w szkole średniej w Rzeszowie, gdzie w czerwcu 1945 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku wyjechał do Wrocławia, gdzie na poniemieckich gruzach odradzała się polska nauka i środowisko akademickie. Wstąpił do Akademickiej Straży Uniwersyteckiej pilnującej budynków i majątku organizującej się uczelni. Jesienią 1945 r. został przyjęty na I rok Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Wrocławskiego, z którego z czasem wyodrębniła się Akademia Medyczna. W tym czasie, oprócz studiowania, aktywnie pracował w Bratniej Pomocy Studentów Uniwersytetu i Politechniki oraz w Opiece Zdrowotnej nad Młodzieżą Akademicką Wrocławia. W 1952 r. otrzymał dyplom lekarski i skierowanie do pracy w Państwowym Sanatorium Gruźlicy Kostno-Stawowej w Kamiennej Górze. Pracował tam przez osiem lat jako p.o. ordynator jednego z oddziałów dziecięco-młodzieżowych. W lutym 1960 r. został zatrudniony w Klinice Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego Akademii Medycznej we Wrocławiu, gdzie pracował do września 1968 r. jako asystent i starszy asystent. Tam też uzyskał II stopień specjalizacji z zakresu pediatrii. W tym czasie aktywnie uczestniczył w akcji opanowania epidemii ospy we Wrocławiu, za co został uhonorowany Odznaką „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”. Po odejściu z Akademii Medycznej zajął się medycyną sportową. Początkowo pracował jako kierownik Poradni Kontroli Lekarskiej Wychowania Fizycznego i Sportu Szkolnego, a po uzyskaniu II stopnia specjalizacji z medycyny sportowej został dyrektorem Wojewódzkiej Przychodni Sportowo-Lekarskiej, mieszczącej się przy Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu. Pełnił też funkcję specjalisty wojewódzkiego ds. medycyny sportowej. W wyniku zmian organizacyjnych zmienił miejsce pracy na Ośrodek Matki i Dziecka we Wrocławiu, gdzie zastał Go stan wojenny. Organizowana przez Niego nowa poradnia sportowa dla młodzieży została zawieszona, następnie zlikwidowana, więc podjął na krótko pracę jako pediatra w Domu Małego Dziecka. Wkrótce jednak powrócił do medycyny sportowej i był lekarzem szkolnym wrocławskich szkół sportowych: Szkoły Podstawowej Nr 45 i II Liceum Ogólnokształcącego. Prowadził także zajęcia w liceum dla pielęgniarek i położnych. W ostatnim okresie pracy zawodowej ponownie został zatrudniony w Poradni Kontroli Lekarskiej ds. Wychowania Fizycznego i Sportu Szkolnego w ZOZ dzielnicy Wrocław-Śródmieście. Jako urodzony działacz społeczny i organizator, uczestniczył w tworzeniu i funkcjonowaniu Stowarzyszenia „Zdrowy Człowiek”, współpracował też z poradnią wad postawy. Od 1971 do 2010 r. był członkiem sekcji pionierów Towarzystwa Miłośników Wrocławia. Na emeryturę przeszedł w 1987 r. Współorganizował zarejestrowany w 1991 r. Związek Kadetów II RP, gdzie pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Zarządu Głównego oraz – przez wiele lat – przewodniczącego oddziału wrocławskiego. Aktywnie działał w samorządzie lekarskim, jako członek Dolnośląskiej Izby Lekarskiej i delegat na zjazdy krajowe oraz przewodniczący Komisji ds. Lekarzy Emerytów i Rencistów Naczelnej Izby Lekarskiej. Przez kilka lat był wiceprzewodniczącym i przewodniczącym Klubu Seniorów DIL. Udzielał się czynnie w pracach Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem, współredagował pismo „Wychowanie Fizyczne w Szkole”, był członkiem władz Stowarzyszenia Lekarzy Dolnośląskich i Wychowanków Medycyny Wrocławskiej. Za pracę i działalność społeczną odznaczono Go Srebrnym Krzyżem Zasługi; najwyższym odznaczeniem Naczelnej Izby Lekarskiej – Meritus Pro Medicis – oraz Medalem im. Jana Mikulicza-Radeckiego, przyznawanym przez Dolnośląską Izbę Lekarską. Był ponadto uhonorowany Złotą Odznaką „Zasłużony dla Województwa Wrocławskiego i Miasta Wrocławia”, przyznawaną przez Towarzystwo Miłośników Wrocławia oraz Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Sportu”, z rekomendacji Wojewódzkiej Federacji Sportu. 10.05.2012 r. odebrał z rąk przewodniczącego Zarządu DIL „Piramidę Asklepiosa”, przyznawaną 90-letnim lekarzom, będącym wzorem cnót zawodowych i obywatelskich. Był żonaty od 1948 r. Miał troje dzieci, ośmioro wnuków i jedenaścioro prawnucząt. Zmarł 29.09.2013 r. (Źródło: córka – Ewa)