KUSTRZYCKA Helena z d. Dębicka (1929-2007) [3-11-3]

KUSTRZYCKA Helena z d. Dębicka [3-11-3], urodzona 15.04.1929 r. we Lwowie. Profesor doktor habilitowany nauk medycznych, otolaryngolog. Córka Karola i Heleny, pochodziła z rodziny inteligenckiej. We Lwowie ukończyła szkołę powszechną, a w czasie okupacji hitlerowskiej uczęszczała na tajne komplety z zakresu gimnazjum. W 1944 r. wyjechała z rodzicami do Krakowa, gdzie po wojnie ukończyła gimnazjum. W 1946 r. przyjechała z rodziną do Wrocławia. W 1949 r. złożyła egzamin dojrzałości w II Liceum Ogólnokształcącym i została przyjęta na Wydział Lekarski Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Na 3. roku studiów spotkała na zajęciach młodego asystenta Anatola Kustrzyckiego, za którego wyszła za mąż w 1954 r. W tym samym roku otrzymała dyplom lekarski i rozpoczęła pracę jako asystentka Oddziału Otolaryngologicznego Szpitala im. J. Babińskiego we Wrocławiu. Urodziła dwoje dzieci – Wojciecha (1957) i Dorotę (1962). W ich wychowaniu bardzo pomagali dziadkowie. Pierwszy stopień specjalizacji z otolaryngologii Helena uzyskała w 1959 r., a drugi w 1966 roku. Pracę doktorską pt. „Wpływ przewlekłego działania dwusiarczkiem węgla na narząd słuchu” obroniła 20.04.1967 r. Po doktoracie tematyka Jej prac naukowych dotyczyła uszkodzeń słuchu u pracowników przemysłu, schorzeń krtani i tchawicy oraz leczenia bliznowatych zwężeń krtani tchawicy po przewlekłej intubacji. 15.04.1983 r. – na podstawie pracy pt. „Ocena wartości materiałów użytych do uzupełniania ubytków przedniej ściany szyjnej części tchawicy”, która była wynikiem wieloletnich obserwacji, badań doświadczalnych i wyników leczenia tych schorzeń – uzyskała habilitację. Zbieg okoliczności sprawił, że kolokwium habilitacyjne miało miejsce w dniu Jej urodzin. Odbyła dwa staże kliniczne krajowe i jeden zagraniczny. W 1971 r. przebywała przez 3 miesiące (w ramach naukowego stypendium DAAD) w klinice otolaryngologicznej w Heidelbergu kierowanej przez prof. H.G. Boeninghausa. Tam zapoznała się z techniką operacji migdałków podniebiennych w narkozie, operacjami nowotworów krtani oraz mikrochirurgią ucha. W tym czasie zwiedziła też klinikę otolaryngologiczną w Darmstadt, gdzie poznała nowoczesne metody leczenia bliznowatych zwężeń krtani i tchawicy. W 1974 r. odbyła szkolenie z mikrochirurgii krtani w Klinice Otolaryngologicznej Akademii Medycznej w Łodzi. W 1976 r., podczas stażu w klinice otolaryngologicznej w Lublinie, zapoznała się z nowoczesną techniką operacji nowotworów krtani. W 1991 r. powołana została na stanowisko profesora nadzwyczajnego Akademii Medycznej we Wrocławiu. 1.03.1992 r., w wyniku konkursu, została kierownikiem Kliniki Otolaryngologicznej AM we Wrocławiu. W latach 1991−1994 była dziekanem Wydziału Lekarskiego. W 1991 r. zorganizowała Ogólnopolski Zjazd Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego. Podkreślenia wymaga Jej wkład w skompletowanie pomocy dydaktycznych (licznych przeźroczy z zakresu anatomii, fizjologii i kliniki), jak również współudział w produkcji filmów dydaktycznych. Ćwiczenia i wykłady prof. Kustrzyckiej były perfekcyjne nie tylko merytorycznie, ale także językowo. Miała dar jasnego i rzeczowego przedstawiania trudnych problemów. Za osiągnięcia w pracy dydaktycznej otrzymała kilkakrotnie Nagrody Rektora Akademii Medycznej. W 1975 r. wprowadzono w Klinice Otolaryngologicznej AM we Wrocławiu chirurgię mikroskopową krtani. Od tego czasu prof. Helena Kustrzycka zajmowała się, z doskonałymi wynikami, tą nowoczesną dziedziną chirurgii. Była współautorką (wraz z S. Iwankiewiczem i W. Kałdowskim) barwnego, dźwiękowego 16-mm filmu pt. „Chirurgia mikroskopowa krtani”. Była promotorem 4 doktoratów z otolaryngologii. Za działalność naukową i dydaktyczną odznaczono Ją Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a także wyróżniono honorowym członkostwem Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego. Helena była osobą o wyjątkowej dobroci, serdeczną, uczynną i koleżeńską, wzorem lekarza. W 1997 r., z powodu ciężkiej, trwającej kilka lat choroby, przeszła na wcześniejszą emeryturę. Zmarła 1.01.2007 r. (Źródło: syn Wojciech Kustrzycki; Stanisław Iwankiewicz – „MEDIUM”, styczeń 2008)