WOLSZCZAN-KUŹNIAR Małgorzata PRO MEMORIA (1936-2002) [7-22-14]

WOLSZCZAN-KUŹNIAR Małgorzata PRO MEMORIA [7-22-14], urodzona 16.08.1936 r. w Poznaniu. Malarka. Córka Anny i Józefa Wolszczanów. W latach 1952–1955 uczyła się w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. W latach 1956–1959 studiowała w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu w pracowni prof. Eugeniusza Gepperta. Studia artystyczne kontynuowała w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Dyplom uzyskała na Wydziale Malarstwa u prof. Juliusza Studnickiego (specjalizacja w zakresie ceramiki w pracowni prof. Hanny Żuławskiej). Od 1963 do 1967 r. mieszkała w Grudziądzu, pracowała w miejscowym liceum pedagogicznym oraz była członkiem grupy artystycznej „Gromada Grudziądz”. Od 1963 r. była członkiem nadzwyczajnym Związku Polskich Artystów Plastyków (w 1970 r. została członkiem zwyczajnym ZPZP, a od 1976 r. pracowała w zarządzie zielonogórskiego ZPAP). W 1968 r. wyjechała na rok na Kubę, gdzie wykonała wiele znaczących prac malarskich, rysunków i szkiców. Pobyt ten miał ogromny wpływ na artystkę, w sposób znaczący wpłynął na rozjaśnienie Jej palety malarskiej i ekspresję formy. Przyroda, egzotyka i temperament mieszkańców Kuby stały się tematem wielu wyjątkowych prac artystki. Od 1969 do 1979 r. mieszkała w Nowej Soli, gdzie prowadziła z pasją, osiągając sukcesy artystyczne i pedagogiczne, dziecięcą sekcję plastyczną w Nowosolskim Domu Kultury. Wystawa ceramiki sekcji plastycznej w 1974 r. w Warszawie cieszyła się ogromnym zainteresowaniem publiczności i otrzymała pozytywne recenzje. Wieloletnia praca z dziećmi i młodzieżą zaowocowała wieloma znakomitymi pracami z dziećmi w roli głównej. Motywy te pojawiły się wielokrotnie w pracach rysunkowych i malarskich artystki. W 1979 r. otrzymała stypendium ZPAP i wyjechała na 2 miesiące do Azerbejdżanu. Brała tam udział w plenerze i poznała kulturę tego kraju. W latach 1980–1991 mieszkała w Zielonej Górze. W 1982 r. otrzymała półroczne stypendium twórcze Ministerstwa Kultury i Sztuki. Kolejnym ważnym punktem w karierze artystki był wyjazd w 1983 r. do Syrii. Przez pół roku pobytu w Aleppo stworzyła świetne cykle akwarel i rysunków oraz zebrała materiały do studiów i kompozycji malarskich. Spośród prac z tego okresu wyróżniają się znakomite portrety kobiet w gamie fioletowo- lub zielono-czarnej. Bardzo ciekawe są szkice akwarelowe pustyni utrzymane w brązach, sepii i ochrze. W Aleppo prezentowała swoje prace na wystawie indywidualnej. W 1987 r. otrzymała od wojewody zielonogórskiego roczne stypendium twórcze. W 1992 r. przeprowadziła się do Wrocławia. Brała udział w wielu wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą (1973 r. – Prisztina, Jugosławia, 1979 r. – Frankfurt nad Odrą, Niemcy, 1979 r. – Cottbus, Niemcy, 1988 r. – Witebsk, Białoruś) oraz w plenerach (m. in. wielokrotnie w Łagowie i Drzonkowie, gdzie była współorganizatorem imprez). Obecnie Jej obrazy można oglądać w muzeach w Warszawie, Łodzi, Zielonej Górze i w zbiorach prywatnych. Jej malarstwo zachwyca kolorystyką. Świat widziany Jej oczyma jest tajemniczy, niepokojący, zmuszający do refleksji. Poza malarstwem, dużą satysfakcję sprawiała Jej praca z utalentowaną plastycznie młodzieżą. Była wrażliwa, twórcza, harmonijnie łączyła swoją pracę artystyczną i życie rodzinne. Była uhonorowana: Nagrodą Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych za najlepszą wystawę w 1975 r.; Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki za osiągnięcia w upowszechnianiu kultury; Odznaką Ministerstwa Kultury i Sztuki „Zasłużony Działacz Kultury”; Lubuską Nagrodą Kulturalną za osiągnięcia twórcze; Odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Województwa Zielonogórskiego”; nagrodą specjalną w dziedzinie malarstwa na XVII Salonie Malarstwa we Francji. Zmarła 16.05.2002 r. Jej prochy, zgodnie z Jej wolą, rozsypane zostały w Wysokich Tatrach. (Źródło: strona cojestgrane.pl; Hanna Szreter)