ZŁOTORZYCKI Janusz (1927-1992) [8-9-10]

ZŁOTORZYCKI Janusz [8-9-10], urodzony 1.05.1927 r. w Warszawie. Doktor nauk przyrodniczych. Syn Jana i Bronisławy z domu Pawelec. W okresie wojny zdobywał wykształcenie na różnych kompletach oraz w szkole chemicznej i mechanicznej. W czasie hitlerowskiej okupacji czynny w konspiracji AK w Okręgu I Warszawa-Śródmieście – Bojowe Szkoły (BS), Drużyna SR-100 – jako szeregowy (nr ewidencyjny SR-116). Od lipca 1944 r. członek Szarych Szeregów (pseudonim „Maks”). Walczył w Powstaniu Warszawskim, Obwód Śródmieście, szeregowy w plutonie nr 101 (harcerski BS) pod dowództwem podchorążego Kazimierza Pawlickiego (pseudonim „Lubicz”). Ranny 20 sierpnia w walkach o PASTĘ, do końca Powstania przebywał w szpitalu. Po kapitulacji wywieziony do Niemiec do obozu w Zeithain, gdzie nadal, ze względu na zły stan zdrowia, leczony był w szpitalu (od 15.10.1944 r. do 15.05.1945 r.) Po wyzwoleniu osiedlił się wraz z matką Bronisławą we Wrocławiu, gdzie ukończył studia na Wydziale Przyrodniczym Uniwersytetu Wrocławskiego. Pracował kolejno w laboratoriach przyszpitalnym i na Politechnice Wrocławskiej. Doktoryzował się w 1974 r. Człowiek o szerokich horyzontach, interesował się między innymi fotografiką, rusznikarstwem, starą bronią i dziełami sztuki. Inwalida wojenny na skutek ran odniesionych w powstaniu, dotknięty nieuleczalną chorobą, zmarł 12.05.1992 r. Ekshumowany do Warszawy na Cmentarz Powązkowski. (źródło: Maria Łagowska-Złotorzycka)