PRESSLER-PAWŁOWSKA Maria (1927-2017) [5-5-6]

PRESSLER-PAWŁOWSKA Maria [5-5-6], urodzona 28.04.1927 r. w Nadwórnej (woj. stanisławowskie, obecnie Ukraina). Lekarz laryngolog. Córka Franciszka i Barbary z domu Nykołajczuk. Ojciec, kolejarz, zginął tragicznie przed jej narodzinami, matkę straciła w czasie wojny. Jej wychowaniem zajęła się starsza siostra Helena. Po wojnie przybyła wraz z siostrami na Ziemie Odzyskane – do Legnicy. Tu ukończyła w 1947 r. liceum ogólnokształcące, następnie została studentką roku zerowego Wydziału Lekarskiego, który wchodził w skład połączonych uczelni – Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Dzięki temu mogła słuchać wykładów m.in. takich sław naukowych, jak profesorowie Hirszfeld i Steinhaus. Przyjaźnie wówczas zawarte przetrwały wiele lat (na tym samym roku studiował jej przyszły mąż, Andrzej Antoni Pawłowski). Studia ukończyła w 1952 r., uprawnienia lekarskie otrzymała 1.03.1954 r., a staż podyplomowy odbyła w szpitalu w Górze śląskiej, który stał się też jej pierwszym miejscem pracy (w ramach obowiązującego wówczas nakazu pracy). Była to prawdziwa szkoła życia. Pracowała tam razem z mężem Andrzejem, chirurgiem (zmarłym 21.02.2006 r. w Chojnowie). Następnym przystankiem w ich życiu zawodowym była Legnica. Maria Pressler-Pawłowska, lekarz o szerokich zainteresowaniach (neurologia i chirurgia), ze względu na potrzebę chwili zdobyła specjalizację I stopnia z laryngologii (13.11.1963 r.). Pracowała wówczas w szpitalach legnickich oraz w przychodni kolejowej. W związku z objęciem przez męża stanowiska dyrektora nowo powstałego szpitala w Chojnowie, w 1964 r. podjęła tam pracę, pozostając jednak wierną przychodni kolejowej w Legnicy, do której dojeżdżała jeszcze przez wiele lat. W Chojnowie wykonywała badania profilaktyczne dzieci i pracowników tamtejszych zakładów pracy (Dolzametu, Hosmetu, papierni) i była lekarzem zakładowym. W 2000 r. przeszła na emeryturę. Dopóki pozwalał jej stan zdrowia, brała corocznie udział w spotkaniach rocznika 1952 absolwentów Akademii Medycznej. Nadal mieszkała w Chojnowie – była związana z miastem i jego mieszkańcami. Do Wrocławia przeniosła się dopiero dwa lata przed śmiercią, zmuszona do tego przez ciężką chorobę. Za swoją działalność zawodową została odznaczona: Medalem 30-lecia Polski Ludowej (1974), Srebrną Odznaką „Przodujący Kolejarz” (1975), Odznaką „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” (1980), Medalem 40-lecia Polski Ludowej (1984), Złotą Odznaką „Przodujący Kolejarz” (1985), Złotym Krzyżem Zasługi (1985) i Odznaką „Za zasługi dla województwa legnickiego” (1986). Była bardzo dobrym lekarzem – lubianym przez pacjentów, cierpliwym, pogodnym. Miała wielkie poczucie humoru, nawet w chwilach cierpienia. Była niezwykle życzliwa, dzieliła się szczodrze z potrzebującymi i nie przywiązywała wielkiej wagi do spraw materialnych. Z pewnością cieszyłaby się, gdyby wszyscy zapamiętali Ją jako osobę pogodną i młodą duchem, bo taka właśnie była przez całe życie. Zmarła 19.08.2017 r. we Wrocławiu. Została pochowana w grobowcu rodzinnym, obok swojego męża Andrzeja Pawłowskiego. (Źródło: Naczelna Izba Lekarska; Halina Pawłowska-Koziełł –„MEDIUM”, czerwiec 2018)