ŁUŹNIAK Anna z d. Tomczak (1929-2017) [4-7-13]

ŁUŹNIAK Anna z d. Tomczak [4-7-13], urodzona 2.06.1929 r. w Bogdankach w Wielkopolsce. Córka Stanisławy i Jana Tomczaków, najstarsza spośród jedenaściorga dzieci. Jeszcze przed wojną rodzina przeprowadziła się do Dolska w pobliżu Sanktuarium oo. Filipinów w Gostyniu i tutaj, w wynajmowanym mieszkaniu spędziła czas do zakończenia II Wojny Światowej. Krótko po wojnie, jeszcze w 1945 r., państwo Tomczakowie przeprowadzili się do skromnego domku we Wrocławiu przy ul. Romanowskiego. Tutaj wchodząca w dorosłość Anna Tomczak rozpoczęła swoją pracę w klinice stomatologicznej w katedrze protetyki stomatologicznej, a w swojej parafii śpiewała w chórze kościelnym.

Na przełomie 1952 i 1953 r. zawiązała się jej znajomość z kawalerem Janem Łuźniakiem, która zaowocowała rozwijającą się miłością potwierdzoną związkiem małżeńskim zawartym 26.12.1953 r. w kościele oo. Franciszkanów na Karłowicach – w parafii panny młodej. Z tego związku przyszło na świat czworo dzieci – dwie córki i dwóch synów. Spośród nich najstarsza, Agnieszka, wybrała drogę życia zakonnego w zgromadzeniu sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa; najmłodszy syn, Adam, obrał drogę życia kapłańskiego; syn Krzysztof i córka Barbara założyli chrześcijańskie rodziny. Rodzice Jan i Anna doczekali się sześciorga wnuków i tyle samo prawnuczek. Jako matka i żona, Anna poświęciła się zupełnie misji budowania domu i troski o swoich najbliższych. Wspólne życie państwo Łuźniakowie rozpoczęli w parafii św. Elżbiety zajmując małe mieszkanie w kamienicy przy ul. Ołowianej, ocalałej z działań wojennych. Surowość warunków i prostota życia nowożeńców w powojennej rzeczywistości nie odebrały Annie entuzjazmu. Umiała cieszyć się każdą drobną sprawą, drobnymi zwycięstwami odnoszonymi na co dzień. Dzięki wyniesionej z domu umiejętności mądrego gospodarowania, mimo skromności środków, w domu nigdy właściwie niczego nie brakowało. Mimo że Anna odeszła z domu rodzinnego, pozostała bardzo kochającą i troskliwą córką – dbającą o swoich rodziców i zawsze szanującą ich zdanie – oraz siostrą dbałą o rodzeństwo. Jej bracia i siostry zawsze chętnie korzystali z jej gościnności i rad oraz doświadczenia życiowego.

Kluczową rolę w domu odgrywało odniesienie do Boga, wieczorna modlitwa i niedzielna Eucharystia. Ewangeliczna prawość sprawiła, że czasami ktoś mógłby nawet nazwać Annę naiwną, ale dzięki tej postawie do końca życia Mama mogła każdemu spojrzeć prosto w oczy wiedząc, że potraktowała go uczciwie. Dzięki dyskrecji Anny Łuźniak ludzie nie bali się szczerych z nią rozmów nawet o najbardziej osobistych sprawach.

Krótko po urodzeniu trzeciego dziecka Anna zrezygnowała z pracy zawodowej i poświęciła się całkowicie trosce o dom, szczególnie o wychowanie dzieci. W 1962 r. rodzina Łuźniaków przeprowadziła się do nowego domu na Sępolnie, w parafii św. Rodziny. W 1968 r. A. Łuźniak na nowo podjęła pracę zawodową, którą zakończyła przechodząc na emeryturę w 1984 r.

Będąc już na emeryturze Anna wraz z mężem zaangażowała się bardziej intensywnie w życie parafii św. Rodziny. Od 1984 r. prowadziła sklepik przyparafialny, w którym można było nabyć prasę katolicką oraz książki religijne i kasety z religijnymi nagraniami. Wraz z rozwojem akcji charytatywnej prowadzonej przez parafię, pomagała mężowi, który prowadził kuchnię dla bezdomnych. Anna przez wiele lat należała do Żywego Różańca, grupy Apostolstwa Dobrej Śmierci, jak również wspomagała inicjatywę „Kielich Życia i Rodziny”.

Wiele radości rodzicom Janowi i Annie sprawiły śluby wieczyste ich córki Agnieszki, święcenia kapłańskie syna Adama oraz związki małżeńskie pozostałej dwójki dzieci – Krzysztofa i Barbary.

26 grudnia 2016 r. Pan Bóg jeszcze pozwolił Janowi i Annie Łuźniakom świętować 63. rocznicę ich małżeństwa.

Anna odeszła do wieczności tak cicho i spokojnie, jak żyła. Pan Jezus powołał ją do siebie 23.01.2017 r., w 88. roku życia. (Nekrolog – syn Adam Łuźniak)