HALAWA Bogumił (1932-2006) [2-18-3]

HALAWA Bogumił [2-18-3], urodzony 20.12.1932 r. w Tarnowie. Profesor doktor habilitowany nauk medycznych. Syn Kazimiery. Po ukończeniu szkoły średniej w 1951 r. rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu, uzyskując w 1957 r. dyplom lekarza medycyny. Na rok przed ukończeniem studiów rozpoczął pracę w III Klinice Chorób Wewnętrznych, początkowo jako pomocniczy pracownik nauki, a od 1959 r., po odbyciu dwuletniej służby wojskowej, na stanowisku starszego asystenta. Uzyskawszy specjalizację I i II stopnia z zakresu chorób wewnętrznych oraz stopień naukowy doktora nauk medycznych, objął w 1966 r. stanowisko adiunkta. Od chwili powołania Instytutu Chorób Wewnętrznych pracował w Klinice Kardiologii, w której uzyskał kolejno stopnie i tytuły naukowe do profesora zwyczajnego włącznie. W 1989 r. (po odejściu na emeryturę prof. Seweryna Łukasika) objął stanowisko kierownika Katedry i Kliniki Kardiologii i pełnił tę funkcję przez 14 lat. W 2003 r. przeszedł na emeryturę. W latach 70., jako jeden z pierwszych w kraju, zorganizował i wyposażył pracownię badań radioizotopowych, którą stopniowo unowocześniał, rozszerzając stale zakres badań. Dzięki doskonałemu warsztatowi badawczemu należał do nielicznych w Polsce, którzy podjęli szeroko zakrojone i w znacznej mierze nowatorskie badania nad patomechanizmem niewydolności serca, choroby niedokrwiennej serca i nadciśnienia tętniczego samoistnego. Był niezwykle oddanym młodzieży, niestrudzonym wykładowcą – nie szczędził czasu ani wysiłku w promowaniu kolejnych pokoleń młodych lekarzy. Dziesiątki lekarzy zdobyło specjalizację pod jego kierunkiem, kilkudziesięciu uzyskało stopień doktora. Bogumił Halawa wydawał się człowiekiem niezniszczalnym, dlatego tak trudno uwierzyć, że nie zdołał się przeciwstawić niespodziewanej ciężkiej chorobie. Zmarł 22.12.2006 r. (Źródło: prof. dr hab. Walentyna Mazurek „MEDIUM”, luty 2007)