MRACZEK Franciszek (1915-2013) [16A-3G-16]

MRACZEK Franciszek [16A-3G-16], urodzony 15.O9.1915 w Czerniowcach na Bukowinie. Chirurg, ginekolog, położnik, lekarz rehabilitant, lekarz ogólny, administrator i kierownik wielu placówek ochrony zdrowia. Syn Józefa i Marii ze Smolnickich. Szkołę podstawową i gimnazjum ukończył w Czerniowcach. Jako zdolny i pracowity młody człowiek został stypendystą funduszu rumuńskiego króla Karola II i ukończył studia medyczne na uniwersytecie w Jassach (obecnie Mołdawia). 16.12.1939 r. obronił pracę doktorską ze specjalnością chirurg-położnik (egzaminy kliniczne zdawał w języku francuskim). W styczniu 1940 r. rozpoczął pracę zawodową jako lekarz gminny w Usti-Putina (na Huculszczyźnie), walcząc dzielnie z plagą chorób wenerycznych. Poza pełną poświęcenia pracą zawodową wiódł szczęśliwe życie rodzinne. Ożenił się z Jadwigą Nitecką, miał z nią jednego syna (urodzonego w Bukareszcie, z zawodu filologa angielskiego i szwedzkiego, tłumacza przysięgłego, który został wykładowcą na Politechnice Wrocławskiej). Koleje życia rzuciły Franciszka najpierw do Radańca, a w 1945 r. do Midiasza. W maju 1947 r. otrzymał polskie obywatelstwo i razem z bratem wrócił transportem repatriacyjnym do ojczyzny, do Aleksandrowa Kujawskiego. Nakazem pracy skierowany został na Ziemie Odzyskane. Jego droga zawodowa wiodła przez Wrocław, Legnicę, Kłodzko i Wałbrzych. Osiadł w Głuszycy, gdzie został dyrektorem szpitala, ale był także czynnym zawodowo lekarzem. Po wojnie Franciszek Mraczek organizował prewentorium dla dzieci żydowskich. Wśród nich był Szewach Weiss, który wyjechał do Izraela, by powrócić do Polski jako ambasador swojego kraju. Odwiedził wówczas doktora Mraczka w Głuszycy. W 1963 r., w związku z reorganizacją głuszyckiej służby zdrowia, dr Mraczek przeniósł się do Nowej Rudy, gdzie przez następne 45 lat służył pacjentom jako dyrektor szpitala powiatowego, kierownik przychodni powiatowej, zastępca ordynatora oddziału chirurgiczno-urazowego oraz kierownik poradni chirurgicznej i rehabilitacyjnej (którą właściwie stworzył i prowadził przez wiele lat). Był kibicem KS „Włókniarz”, służył pomocą medyczną piłkarzom. Mając 90 lat jeszcze pracował zawodowo. Nigdy nie zabiegał o wyróżnienia i zaszczyty, mimo to Rada Miejska Głuszycy uhonorowała Go 26.04.1997 r. tytułem „Zasłużony dla Miasta i Gminy Głuszyca”. Otrzymał ponadto Srebrny Krzyż Zasługi, odznakę „Zasłużony dla Województwa Wałbrzyskiego”, list gratulacyjny od starosty kłodzkiego i – chyba najbardziej przezeń ceniony – Medal im. Prof. Jana Mikulicza-Radeckiego, przyznany Mu przez Dolnośląską Izbę Lekarską. Po śmierci żony zamieszkał z synem we Wrocławiu. Zmarł 9.07.2013 r. (Źródło: „MEDIUM”, listopad 2014)