BROMIRSKI Jerzy (1915-1989) [15-32-2]

BROMIRSKI Jerzy [15-32-2], urodzony 13.05.1915 r. w Kijowie. Profesor doktor habilitowany inżynier. W 1920 r. wraz z rodzicami przyjechał do Polski. W Pabianicach w latach 1924–1932 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. J. Śniadeckiego. Po otrzymaniu świadectwa dojrzałości w roku akademickim 1932/33 był słuchaczem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1933 r. wstąpił do wojska, w 1937 r. ukończył Szkołę Podchorążych Inżynierii w Warszawie w stopniu podporucznika saperów i rozpoczął służbę w Nowym Dworze, w batalionie elektrotechnicznym. W 1938 r. otrzymał zezwolenie na studia (poza służbą) na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. W 1939 r., po zmobilizowaniu, brał udział w kampanii wrześniowej, dostał się do niewoli niemieckiej i tam przebywał do 1945 r. W tym też roku powrócił do kraju, zamieszkał w Łodzi i ze względu na zaginięcie dokumentów został przyjęty ponownie na I rok studiów na Wydziale Elektrycznym Politechniki Łódzkiej. W 1946 r. przeniósł się na II rok studiów na Wydziale Mechaniczno-Elektrotechnicznym Politechniki Wrocławskiej (specjalność Telekomunikacja – telemechanika). Kolejne etapy kariery naukowej: 1950 r. – magister inżynier elektryk (telemechanika); zastępca profesora – 1954 r.; docent – 1958 r.; profesor nadzwyczajny – 1964 r.; profesor zwyczajny – 1972 r. Zatrudniony w Politechnice Wrocławskiej od 1948 r. W latach 1955–1956 – dziekan Wydziału Łączności; prodziekan Wydziału Łączności; w latach 1971–1978 – dziekan Wydziału Elektroniki; w latach 1978–1981 – dziekan Wydziału Informatyki i Zarządzania. Współorganizator Katedry Telemechaniki i Automatyki (1952 r.), kierownik Zakładu Urządzeń Telemechanicznych w ramach tej Katedry (od roku 1954). Jeden z pomysłodawców i organizatorów Wrocławskich Zakładów Elektronicznych ELWRO; główny konstruktor ELWRO (lata 1959–1961); w latach 1961–1966 przewodniczący Rady Techniczno-Naukowej ELWRO. Po okresie formalnego zatrudnienia związki profesora z ELWRO trwały nadal, a efektem „eksperymentu” było powołanie na Wydziale Łączności Politechniki Wrocławskiej w 1962 r. specjalności Maszyny matematyczne, a w 1963 r. utworzenie pierwszej w Polsce Katedry Konstrukcji Maszyn Cyfrowych (równocześnie z Politechniką Warszawską). Katedra stała się kuźnią kadr dla rozwijającego się przemysłu komputerowego. W latach 1966–1968 zorganizował w ramach NOT-u we Wrocławiu szkolenie w zakresie elektronicznej techniki obliczeniowej. Członek-założyciel czasopisma „Maszyny matematyczne” (następnie „Informatyka”); członek Rady Programowej, a w latach 1968–1969 jej przewodniczący; od 1976 r. zastępca redaktora naczelnego kwartalnika PAN „Podstawy sterowania”. Członkostwo w organizacjach i udział w pracach komitetów: 1960 r. – Komitet Teorii IFAC; 1962 r. – Podkomitet Teorii Automatów IFAC (przedstawiciel Polski); 1966 r. – prezydium Polskiego Komitetu Automatycznego Przetwarzania Informacji; lata 1969–1970 – Komisja Nauki SEP we Wrocławiu (przewodniczący); lata 1969–1972 – Zespół ds. ETO Rady Głównej Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki; lata 1969–1971 Komitet Automatyki i Cybernetyki PAN; lata 1971–1985 – Komitet Informatyki PAN; lata 1971–1975 – Państwowa Rada Informatyki; lata 1973–1983 – zespoły dydaktyczno-wychowawcze Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki; lata 1976–1983 – Centralna Komisja Kwalifikacyjna (dwie kadencje). Autor około 70 prac naukowych i kilku podręczników akademickich (najbardziej znany, to „Teoria automatów”); wypromował 34 doktorów. Odznaczenia i nagrody – m.in.: Złoty Krzyż Zasługi (1958), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1967), Zasłużony Nauczyciel PRL (1975), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” (1982), Złota Odznaka Politechniki Wrocławskiej (1970), Złota Odznaka ZNP (1970), Medal „Za wybitne zasługi dla rozwoju Politechniki Wrocławskiej” (1975), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1980).

Jerzy był człowiekiem niezwykle skromnym i serdecznym, życzliwym dla pracowników i studentów. Mimo przejścia na emeryturę w 1985 r. i skomplikowanej operacji oczu nie zerwał kontaktów z Uczelnią. Zmarł nagle 14.03.1989 r. (Źródło: fragmenty wystąpienia Witolda Komorowskiego podczas uroczystości nadania imienia Profesora Jerzego Bromirskiego sali 409 w Nowym Gmachu Informatyki (B-4), 29.11.2005 r.; Alina Starań; Ryszarda Bieganowska)