BISZTYGA Tadeusz PM (1893-1958) [1-1A-6]

BISZTYGA Tadeusz PRO MEMORIA [1-1A-6], urodzony 15.11.1893 r. w Krakowie. Podpułkownik saperów Wojska Polskiego. W 1910 r. ukończył ośmioklasowe III Gimnazjum w Krakowie i złożył maturę. Przez rok studiował w Akademii Handlowej w Krakowie. W latach 1911–1912 ochotniczo szkolił się w jednorocznej pionierskiej szkole oficerskiej w Klosterneuburgu pod Wiedniem. Jako podchorąży odbywał staż w 3 Tyrolskim Pułku Strzelców Cesarskich w Rovereto. W latach 1914–1918 przebywał na froncie z 10 Batalionem Pionierów na stanowiskach dowódcy plutonu i kierownika prac fortyfikacyjnych. W lutym 1915 roku trafił do niewoli rosyjskiej, z której po krótkim pobycie uciekł i wrócił w szeregi armii austriackiej. Pod koniec wojny został przeniesiony na front włoski, dostał się tam do niewoli, w której przebywał do stycznia 1919 roku. Następnie włączył się do organizowanego we Włoszech Wojska Polskiego, był komendantem obozu oficerskiego w Casagiove, dowódcą batalionu piechoty w Santa Maria i dowódcą kompanii w batalionie inżynieryjnym (u kapitana Lucasa) w La Mandria di Chivasso. Potem przedostał się do armii gen. Hallera we Francji, z którą przybył do Polski jako dowódca kompanii inżynieryjnej. Po powrocie do kraju uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej jako dowódca plutonu i kompanii w 12 Batalionie Saperów w 5 Dywizji Piechoty, a w 1920 roku – w wojnie polsko-bolszewickiej, jako kierownik wyszkolenia technicznego, z 20 Batalionem Saperów (później 3 Batalionem Saperów Zapasowych). W bitwie stoczonej 15 czerwca 1920 roku dzięki swym saperom odrzucił bolszewików za Zbrucz, tam też został ranny. Po wojnie, będąc oficerem, ukończył studia prawnicze i pozostał w służbie czynnej. Był dowódcą 28 Batalionu Saperów w 1 Pułku Saperów (1922 rok). W okresie od 15 stycznia do 17 października 1923 r. kierował Kursem Doszkolenia Oficerów Saperów, w ramach którego przeszkolił 72 saperów. W latach 1923–1925 dowodził 28 Batalionem Saperów w 1 Pułku Saperów Legionów w Modlinie. W połowie roku 1925 został przeniesiony do 4 Pułku Saperów jako dowódca 7 Batalionu Saperów. 31 grudnia 1925 r. został przeniesiony do 5 Pułku Saperów w Krakowie na stanowisko dowódcy 6 Batalionu Saperów. 16 lutego 1926 r. został przesunięty na stanowisko dowódcy 21 Batalionu Saperów, a 25 października 1926 r. – na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W 1929 r. został przeniesiony do 2 Pułku Saperów Kaniowskich w Puławach na zastępcę dowódcy pułku. Po przeformowaniu pułku na batalion, został jego dowódcą w 1932 r. W kwietniu 1929 r. został szefem inżynierii Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. 26 marca 1931 r. został przeniesiony do 2 Batalionu Saperów Kaniowskich w Puławach na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu. 28 czerwca 1933 r. został przeniesiony do 4 Batalionu Saperów w Przemyślu na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu. W 1935 r. został dowódcą 4 Batalionu Saperów. W 1938 r. sformował i kierował szkoleniem Zmotoryzowanego Batalionu Saperów, który w sierpniu 1939 r. został przydzielony do 10 Brygady Kawalerii. Następnie do września 1939 r. dowodził 4 Pułkiem Saperów. W czasie kampanii wrześniowej kierował mobilizacją szeregu jednostek saperskich, w tym: 2, 22, 24 i 46 Batalionu Saperów oraz Ośrodka Zapasowego Saperów nr 4. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, gdzie był dowódcą saperów 4 Dywizji Piechoty. Po kapitulacji Francji przetransportowany został do Anglii i tam wyznaczony na dowódcę saperów I Korpusu Polskiego, a następnie na szefa wydziału inżynieryjnego w Sztabie Naczelnego Wodza. Z tego stanowiska, na własną prośbę, został skierowany na dowódcę saperów 1 Brygady Pancernej. Awanse: podporucznik – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 listopada 1914 r.; porucznik –warunkowo przyznany w 1920 r. do czasu weryfikacji; kapitan – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r.; major – 31 marca 1924 r. ze starszeństwem z 1 lipca 1923 r. i 8. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów; podpułkownik – ze starszeństwem od 1 stycznia 1935 r. i 1. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów.

Ordery i odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1921); Złoty Krzyż Zasługi (1937); Order Żelaznej Korony III klasy; Krzyż Zasługi Wojskowej III klasy; Medal za Odwagę I klasy; Medal za Odwagę II klasy.

Opinie: Bardzo pracowity, lojalny i ambitny. Nie zawsze wykazywał dostateczną inicjatywę, co prawdopodobnie wynikało z nadmiernej delikatności. Bardzo dobrze orientował się w zagadnieniach taktyczno-technicznych i w zupełności nadaje się na zajmowane stanowisko (14 września 1938r. – gen. Kutrzeba). Inteligentny ambitny dowódca. Taktycznie – brak doświadczenia we współpracy dla wyższych szczebli dowodzenia (gen. Szylling).

Po wojnie osiedlił się w Anglii. Zmarł 29.01.1958 r. w Edynburgu. (Źródło: Wikipedia)