Wąsowicz Józef (1900-1964) [12-16-4]

WĄSOWICZ Józef [12-16-4], urodzony 19.03.1900 r. w Limanowej. Syn Michała (1859–1915), oficjała sądowego i Anieli z domu Dąbrowskiej (1877–1948). Miał trzech braci i siostrę: Stanisława (1901–1941) – harcmistrza, absolwenta prawa, sędziego, rozstrzelanego w Auschwitz; Michała (1902–1970) – podpułkownika Wojska Polskiego, zmarłego w Londynie; Tadeusza (1906–1952) – pedagoga, podporucznika rezerwy, członka Organizacji Orła Białego i Szarych Szeregów, harcmistrza, więźnia Auschwitz, pochowanego na cmentarzu Rakowickim w Krakowie; Zofię (1908–1980) – polonistkę. Józef ukończył liceum ogólnokształcące w Nowym Sączu, był komendantem hufca harcerskiego w tym mieście. Brał czynny udział w wojnie 1920 r. W 1926 r. obronił doktorat z filozofii, w 1931 r. uzyskał habilitację na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Był żołnierzem Armii Krajowej. Geograf, kartograf, członek Polskiej Akademii Umiejętności, od 1945 r. profesor Uniwersytetu Wrocławskiego; w latach 1945–1951 kierownik Katedry Antropogeografii; twórca i kierownik (1953–1964) Katedry Kartografii, wychowawca pierwszych pokoleń wrocławskich kartografów. Był doradcą delegacji polskiej w mieszanej komisji polsko-czechosłowackiej do wytyczenia granicy między PRL a Republiką Czechosłowacką; należał do Komitetu Zagospodarowania Ziem Górskich PAN. W 1958 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Był autorem wielu atlasów, map i prac o tematyce kartograficznej i geograficznej. Odznaczony m.in. Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Odznaką 15-lecia Wyzwolenia Dolnego Śląska i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Profesor Wąsowicz zmarł 27.03.1964 r. (Źródło: Internet; Janusz Wojtycza)