MÜLLER Stefan Janusz (1934-2018) [4-25-6]

MÜLLER Stefan Janusz [4-25-6], urodzony 15.05.1934 r. we Lwowie. Doktor inżynier architektury. Wspaniały człowiek, wybitny architekt, urbanista i teoretyk architektury najnowszej, profesor Politechniki Wrocławskiej, wychowawca kilku pokoleń architektów. Część dzieciństwa spędził w Starym Samborze i Skałacie. W wyniku powojennej repatriacji jego rodzina przeniosła się na Opolszczyznę. W 1951r. ukończył szkołę średnią w Opolu i rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Jeszcze jako student pracował przy odbudowie Wrocławia i Nysy. Od 1956 r. związany był z pracownią wrocławskiego Miastoprojektu. W 1964 r. został wykładowcą na Politechnice Wrocławskiej (od 1998 r. objął stanowisko profesora nadzwyczajnego). W latach 1990–1992 piastował urząd architekta Miasta Wrocławia i dyrektora Wydziału Architektury i Geodezji Urzędu Miejskiego we Wrocławiu. Jego praca naukowa koncentrowała się wokół teoretycznych i doktrynalnych podstaw współczesnej architektury, ze szczególnym uwzględnieniem związków pomiędzy zastanym środowiskiem przyrodniczym i kulturowym a nową architekturą. Od początku lat 60. XX w. wraz z żoną Marią prowadził autorska pracownię architektoniczną tworząc projekty domów mieszkalnych, głównie we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku, a także obiektów użyteczności publicznej i kościołów. Wspólnie zaprojektowali ponad 100 budynków, wśród nich: odbudowę pierzei Rynku w Jaworze (1963–65), stanowiącą unikalny wówczas przykład poszanowania historycznej tkanki urbanistycznej; galeriowiec przy ulicy Grabiszyńskiej we Wrocławiu (1962–63), dom wczasowy „Granit” w Szklarskiej Porębie (1974–1981); wielopoziomowy parking we Wrocławiu przy skrzyżowaniu ulic Kazimierza Wielkiego i Szewskiej (1993–2001); kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Smarchowicach (1982–1983); kościół Najświętszej Marii Panny Królowej Polski w Domaszowicach (1982–1983); kościół św. Stanisława Kostki we Wrocławiu (1984–2006); dom jednorodzinny przy ulicy Belgijskiej we Wrocławiu (1986); kościół pw. Chrystusa Króla w Suwałkach (1993–2001). Stefan Müller żywo interesował się sztukami plastycznymi i blisko przyjaźnił z wieloma artystami, starając się patrzeć na architekturę przez pryzmat koncepcji artystycznych. W efekcie została zorganizowana w Muzeum Architektury, w latach 1975 i 1981, Międzynarodowa Wystawa Architektury Intencjonalnej TERRA, której motywem przewodnim było globalne traktowanie kuli ziemskiej jako niepodzielnego tworzywa dla całościowych procesów urbanizacyjnych, obejmujących również kształtowanie zachowań ludzkich i wszystkich przejawów życia. S. Müller brał udział w konkursach architektonicznych zdobywając wyróżnienia i nagrody. Projekt urbanistyczny ośrodka usługowego przy pl. Społecznym we Wrocławiu (1964), zrealizowany przy współpracy Marii Müller, Witolda Skowronka i Zenona Nasterskiego, uzyskał II nagrodę; projekt koncepcyjny architektoniczno-urbanistyczny śródmiejskiego ośrodka administracyjno-usługowego „Centrum I” w Bydgoszczy (1966), którego współautorami byli Kazimierz Oziewicz i Zenon Nasterski, otrzymał wyróżnienie specjalne; zrealizowany wraz z Witoldem Molickim i Włodzimierzem Andrzejewskim projekt urbanistyczno-architektoniczny zabudowy Rynku w Nysie (1966) zdobył I nagrodę; projekt Ośrodka Sportowo-Wypoczynkowego w Zieleńcu (1975), którego współautorami byli Maria Müller, Małgorzata Bochyńska i Zygfryd Zaporowski, otrzymał wyróżnienie I stopnia.

Stefan Müller był aktywnym członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich (dwukrotnie pełnił funkcję prezesa jego wrocławskiego oddziału), laureatem Honorowej Nagrody SARP O/Wrocław (2011). Był jednak przede wszystkim serdecznym przyjacielem, nieocenionym doradcą, słynącym z przekory polemistą. Jego twórczość zaprezentowano na kilku wystawach zbiorowych oraz ekspozycji monograficznej. Zmarł 28.02.20218 r. (Źródło: nekrolog – dyrekcja i pracownicy Muzeum Architektury we Wrocławiu; Wikipedia)