KUCZYŃSKA Jadwiga z d. Sosnowska (1927-2017) [18-20-6]

KUCZYŃSKA Jadwiga z d. Sosnowska [18-20-6], urodzona 2.06.1927 r. we wsi Łachwa, rejon łuniniecki, obwód brzeski (obecnie Białoruś). Ojciec Wacław (1892 – ?) pracował w policji. Mama Sabina, z domu Birula (1902–1994), była gospodynią domową. W 1928 r. ojca przeniesiono do Komendy Policji w Łunińcu, a w 1936 r. został komendantem posterunku policji w Czuczewiczach (powiat Łuniniec). Tam mieszkał z żoną, córką i trzema synami aż do wybuchu wojny w 1939 r. Odjechał z podległymi policjantami i Wojskiem Ochrony Pogranicza i do dzisiejszego dnia nic o nim nie wiadomo. 13.04.1940 r. Jadwiga wraz z mamą i trzema braćmi została deportowana przez NKWD na Syberię (Kazachska SSR, Akmolenska obłast, rejon Wiśniówka), do sowchozu Pierwoje Maja, a w 1942 r. do sowchozu Bierusat. Tam pracowała fizycznie wykonując różne prace. W 1943 r., kiedy najstarszy brat Stanisław został powołany do wojska polskiego i skierowany do Pierwszej Dywizji im. Tadeusza Kościuszki (zginął w lutym 1945 r. na Wale Pomorskim), rodzina została zaliczona do rodzin wojskowych i w związku z tym w listopadzie 1944 r. przewieziono ją na Ukrainę do sowchozu Krasnyj Zabojszczyj, Dniepropietrkowskaja obłast.

W marcu 1946 r. Jadwiga z mamą i dwoma braćmi wyjechała do Polski i osiadła w miejscowości Gaworzyce, w powiecie głogowskim (gdzie mieszkała do 1953 r.). W 1947 r. ukończyła Uniwersytet Ludowy w Karpnikach prowadzony przez Kuratorium Okręgu Szkolnego we Wrocławiu. W 1948 r. skończyła kurs dla instruktorów powiatowych organizowany przez Chłopskie Towarzystwo Przyjaciół Dzieci. Następnie podjęła pracę jako instruktor powiatowy w Głogowie. Jeździła w teren organizując zebrania, podczas których zakładane były Punkty Opieki nad Matką i Dzieckiem (zapewniały one opiekę lekarską, leki, paczki żywnościowe i odzieżowe). 26.12.1948 r. Jadwiga wyszła za mąż za Bolesława Kuczyńskiego i urodziła troje dzieci: Henryka (1949–1986), Wiesława 1952–2008) i Joannę (ur. 1955 r.). 2.01.1951 r. rozpoczęła pracę w Wydziale Zdrowia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Głogowie. W tym czasie zrobiła przyspieszony kurs pielęgniarstwa praktycznego w Szpitalu Powiatowym w Głogowie. Oprócz wykonywania pracy biurowej przeprowadzała szczepienia ochronne, robiła zastrzyki chorym. W styczniu 1952 r. zatrudniła się w Głogowskim Przedsiębiorstwie Budowlanym w Głogowie, w dziale ekonomicznym. Odbyła wiele szkoleń ekonomicznych. Przepracowała tam 26 lat. W Głogowie mieszkała do 1976 r. W związku z pracą męża w 1977 r. przeprowadziła się do Wrocławia. W 1978 r., w wyniku długotrwałej choroby, przeszła na rentę inwalidzką.

Głogowskie Przedsiębiorstwo Budowlane uhonorowało Jadwigę Kuczyńską odznaką „Zasłużony Pracownik” (1972), a Minister Budownictwa – Złotą Odznaką „Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych” (1975).

Jadwiga zmarła 8.08.2017 r. (Źródło: notatka – życiorys odczytany podczas pogrzebu)