SŁOWIKOWSKI Jan (1915-2010) [14-1-4]

SŁOWIKOWSKI Jan [14-1-4], urodzony 19.09.1915 r. w Nowym Sączu. Profesor zwyczajny doktor habilitowany, Doctor Honoris Causa Akademii Medycznej we Wrocławiu; podpułkownik Wojska Polskiego. W 1933 r. ukończył liceum ogólnokształcące w Nowym Sączu i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1939 r. uzyskał dyplom lekarza. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w szpitalu w Nowym Sączu, gdzie nie tylko leczył ludność cywilną, ale (jako członek Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej) uratował wielu oficerów i szeregowych partyzantów, organizując ich przerzuty za granicę. Jego też autorstwa była niezwykle brawurowa akcja uprowadzenia ze szpitala ciężko rannego więźnia politycznego, Jana Karskiego, kuriera generała Sikorskiego. Po 4-miesięcznym pobycie w więzieniu J. Słowikowski pracował w konspiracji jako lekarz AK i wykładowca tajnego nauczania. Całe swoje powojenne życie związał z Dolnym Śląskiem. Początkowo przez 4 lata był dyrektorem szpitala w Oleśnicy, w którym prowadził oddział chirurgii oraz ginekologii i położnictwa. 01.10.1949 r. rozpoczął pracę nauczyciela akademickiego w II Klinice Chirurgii pod kierunkiem prof. Wiktora Brosa. W 1951 r. uzyskał stopień naukowy doktora medycyny, a w 1961 r. doktora habilitowanego. W 1963 r. objął kierownictwo Katedry i Kliniki Chirurgii Dziecięcej Akademii Medycznej we Wrocławiu, którą prowadził przez 22 lata (do czasu przejścia na emeryturę w 1984 r.). Jego największą zasługą i osiągnięciem organizacyjnym z tego okresu, było zbudowanie od podstaw nowego budynku kliniki, co stworzyło doskonałą bazę dla działalności naukowej, dydaktycznej i leczniczej. W 1972 r. Jan Słowikowski otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1979 r. profesora zwyczajnego. Był autorem ponad 180 prac naukowych opublikowanych w kraju i za granicą, współautorem 4 wydawnictw książkowych, 2 podręczników i 2 skryptów dla studentów. Tematyka Jego prac naukowych dotyczyła profilaktyki, rozpoznawania i leczenia trudnych i skomplikowanych przypadków, głównie w chirurgii dziecięcej. Prof. Słowikowski był pionierem wymiany krwi u noworodków w przypadku konfliktu serologicznego. Przedstawił własne modyfikacje różnych metod operacyjnych, jak np.: operacyjnego leczenia torbieli trzustki; zespolenia naczyniowego w leczeniu nadciśnienia w zlewisku żyły wrotnej; operacji sposobem Rehbeina w leczeniu wrodzonej atrezji odbytu i choroby Hirschsprunga. Wiele Jego prac dotyczyło tematyki wnętrostwa. Prof. Słowikowski był promotorem 11 i recenzentem 17 doktoratów, opiekunem 1 habilitacji, 4 przewodów habilitacyjnych i autorem 5 wniosków o nadanie tytułu profesora. Znana jest również Jego wieloletnia działalność w Towarzystwie Chirurgów Polskich i Polskim Towarzystwie Chirurgów Dziecięcych oraz aktywny udział w wielu kongresach, zjazdach, konferencjach i sympozjach krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych. Z wyróżnień, nagród i odznaczeń, jakie otrzymał w czasie swojej długoletniej i owocnej pracy naukowej, dydaktycznej i lekarskiej, należy wymienić: Krzyż Walecznych (1941), Krzyż Kawalerski (1973), Złoty Krzyż Zasługi (1970), Odznakę Tytułu Honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” (1983), Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1985). W 1994 r. otrzymał najwyższą godność akademicką – Doktora Honoris Causa Akademii Medycznej we Wrocławiu. Pomimo przejścia na emeryturę, Profesor stale uczestniczył w życiu kliniki. Zmarł 13.12.2010 r. (Źródło: Dariusz Patkowski, Wojciech Dębek; „MEDIUM”, luty 2011 r.)