BOJKO Krzysztof Jerzy (1963-2013) [5-1-8]

BOJKO Krzysztof Jerzy [5-1-8], urodzony 27.01.1963 r. we Wrocławiu. Ksiądz, kanonik, doktor, harcmistrz ZHR. Syn Jerzego Jacka Bojko i Romany z d. Kaczorowskiej. Ochrzczony 14.04.1963 r. w kościele pw. Świętej Rodziny we Wrocławiu. W roku 1970 rozpoczął naukę w szkole podstawowej nr 45 we Wrocławiu przy ul. Krajewskiego 1, którą ukończył w r. 1978. W rodzinnej parafii w 1973 r. przystąpił do I Komunii Świętej i został ministrantem (od 4 maja 1980 r. pełnił funkcję lektora); wstąpił do drużyny zuchowej, a w rok później – do drużyny harcerskiej. Pełnił funkcję zastępowego w 27 WDH im. Mariana Langiewicza, potem przybocznego i drużynowego w 4 WDZ „Leśnych przyjaciół”. Od 1979 r. instruktor harcerski i drużynowy 27 WDH, od 1981 drużynowy 72 WDH im. Andrzeja Romockiego (przyszłego szczepu i Hufca „Wigry”). W 1980 r. wstąpił do oazowego Ruchu Światło-Życie. W 1982 r. ukończył II LO im. Piastów Śląskich we Wrocławiu przy ul. Rosenbergów i złożył podanie o przyjęcie do Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. Realizując zadania stawiane na kolejnych etapach formacji seminaryjnej, przyjął strój duchowny (8.12.1984 r.; bp Adam Dyczkowski), posługę lektoratu (28.02.1985 r.; bp Józef Pazdur), posługę akolity (24.06.1986 r.; bp Tadeusz Rybak), a także został włączony do grona kandydatów do przyjęcia święceń diakonatu i prezbiteratu (31.10.1986 r.; bp A. Dyczkowski). 23.06.1987 r. złożył publicznie wyznanie wiary oraz przysięgę przed przyjęciem diakonatu. Święcenia te otrzymał przez posługę biskupa J. Pazdura w Archikatedrze Wrocławskiej w uroczystość Narodzin św. Jana Chrzciciela (24.06.1987 r.). Kontynuował formację seminaryjną na roku szóstym, studia zakończył egzaminem „ex universa theologia” 12.03.1988 r. Uchwałą Rady Profesorskiej MWSD we Wrocławiu z 14 marca tegoż roku otrzymał absolutorium studiów filozoficzno-teologicznych w zakresie Wyższego Seminarium Duchownego. 9.05.1988 r. obronił z wynikiem bardzo dobry pracę magisterską pt. „Udział duchowieństwa katolickiego w polskim ruchu harcerskim 1911–1920”, napisaną pod kierunkiem ks. prof. dr. hab. Kazimierza Doli i ks. Dr. Józefa Patera. Całość formacji seminaryjnej ukoronowało przyjęcie święceń prezbiteratu w Archikatedrze Wrocławskiej. Szafarzem tego sakramentu był ks. Henryk kard. Gulbinowicz. Następnego dnia neoprezbiter Krzysztof Bojko odprawił Mszę św. prymicyjną w rodzinnej parafii. W latach 1986–1988 współorganizował Krajowe Porozumienie Kręgów Kleryckich przy Krajowym Duszpasterstwie Harcerskim jako jego przewodniczący. Podczas pobytu w Seminarium pisał artykuły do „Czuwajmy” pod pseudonimem Jerzego Mikulicza, zamieszczając tam szereg tekstów na temat kapelanów harcerskich, co łączyło się z tematem jego pracy magisterskiej. Był autorem pierwszego powojennego podręcznika duszpasterza harcerskiego oraz licznych artykułów w prasie harcerskiej: „Drogowskazach”, „Pobudce”, „Rzodkiewce”, „Kierunkowskazach” i „Instruktorze”. Kolejnym etapem w życiu Krzysztofa była służba kapłańska na wskazywanych placówkach duszpasterskich. Wszędzie tam posługiwał jako wikariusz i katecheta. W każdym z tych miejsc prężnie rozwijał działalność harcerską. Po święceniach prezbiteratu pracował jako wikariusz w Wałbrzychu, w parafii pw. Świętych Aniołów Stróżów. Rozpoczął tam pracę jako wikariusz i jednocześnie Rejonowy Duszpasterz Harcerski. W tym samym czasie rozpoczął studia licencjackie na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu na specjalizacji Historia Kościoła. Tytuł licencjata świętej teologii otrzymał 29.10.1991 r. po egzaminie zdanym z notą velde bene. W listopadzie 1988 r. założył przy parafii drużynę, która w momencie powstania ZHR wraz z nim wstąpiła do organizacji. Zweryfikowany w stopniu podharcmistrza w roku 1990 otrzymał stopień harcmistrza. We wrześniu 1989 r. został Komendantem Szczepu, a następnie Komendantem Związku Drużyn Męskich ZHR „WADMAL” w Wałbrzychu. Po zmianie struktury kościelnej w r. 1992 został mianowany Diecezjalnym Duszpasterzem Harcerskim Diecezji Legnickiej. W tym czasie kontynuował studia na wcześniej podjętej specjalizacji. We wrześniu 1993 r. został mianowany Kapelanem Zespołu Głównej Kwatery Harcerzy ZHR. W tym czasie został również członkiem Rady Krajowej Duszpasterstwa Harcerskiego przy ks. biskupie Kazimierzu Górnym. Na III Walnym Zjeździe był wybrany do Rady Naczelnej ZHR oraz powołany przez Przewodniczącego ZHR na szefa Wydziału Duszpasterskiego i przewodniczącego Związkowej Rady Duszpasterskiej. Był również członkiem Komisji Statutowej (choć tu właściwie tylko nominalnie) i członkiem Komisji Instruktorskiej Dolnośląskiej Chorągwi Harcerzy. W czerwcu 1994 r. przeniesiono go do parafii pw. św. Michała Archanioła w Polkowicach, a po roku otrzymał skierowanie do parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Zgorzelcu. Przebywał tam przez kolejny rok organizując drużynę harcerską przy parafii. Na IV Zjeździe ZHR wycofał się z pracy we władzach naczelnych. Było to w lutym 1995 r. W czerwcu 1996 r. przeniesiony został do Legnicy, do parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. W styczniu 1997 r. na Papieskim Wydziale Teologicznym obronił pracę doktorską z Historii Kościoła pt. „Działalność duchowieństwa katolickiego w Związku Harcerstwa Polskiego w latach 1921–1939”. W czerwcu 1997 r. kierował Białą Służbą w Legnicy jako jej komendant z ramienia Biskupa Legnickiego. Latem 1997 r. zorganizował w Legnicy męską 7 LDH „Krzyżowcy” i sprawował opiekę nad drużyną żeńską 3 LDH „Fiat”. Kierował tym środowiskiem przez kolejnych pięć lat. W czerwcu 1999 r. współtworzył Dolnośląski Hufiec Harcerzy „Zachód” obejmujący swym zasięgiem środowiska w Jeleniej Górze, Wałbrzychu, Świebodzicach, Strzegomiu, Legnicy i Głogowie, i stał na jego czele jako Komendant. Brał udział w Białej Służbie w 1999 r. w Warszawie i Łodzi wraz z harcerzami ze swego Hufca. Organizował wyjazd Hufca na Zlot Jubileuszowy ZHR, gdzie pełnił funkcję kapelana gniazda zlotowego. Na prośbę biskupa Tadeusza Rybaka, troszcząc się o miejsce pamięci – były obóz koncentracyjny „Gross Rosen” w Rogoźnicy – organizował na jego terenie w kolejnych latach (1999–2013) zloty Hufca. Przygotowywał także wyprawy zagraniczne Hufca na Litwę (Kowno, Wilno), Ukrainę (Lwów, Drohobycz), gdzie spotykał się z miejscowymi środowiskami harcerskimi. W tym czasie prowadził obozy letnie środowiska legnickiego oraz organizował w Hufcu kursy drużynowych i instruktorskie. Wchodził w skład Komendy Chorągwi Dolnośląskiej Harcerzy, był członkiem Komisji Instruktorskiej, Kapituły HO i HR przy Hufcu. W związku z rozwojem ilościowym Hufca w 2001 r. doszło do odłączenia środowiska jeleniogórskiego i stworzenia samodzielnego Związku Drużyn. W roku 2000 rozpoczęła się w Hufcu kampania Bohater związana z osobą bł. ks. phm. Stefana Wincentego Frelichowskiego, za którą ks. Bojko był odpowiedzialny. Została ona zakończona 1.09.2002 r. podczas IV Zlotu Hufca, gdy Hufiec otrzymał Sztandar z rąk Komendanta Chorągwi. Sztandar został pobłogosławiony przez papieża Jana Pawła II w Rzymie 9.03.2002 r. podczas Narodowej Pielgrzymki Polaków, w której wzięli udział Harcerze z Hufca. Pielgrzymka harcerska zorganizowana przez ks. K. Bojko łączyła się z pielgrzymką narodową z okazji 10-lecia zmian w strukturach eklezjalnych w Polsce. Podczas uroczystej celebry pod przewodnictwem Prymasa Polski w Bazylice św. Piotra na Watykanie, harcerze z Dolnego Śląska podejmowali służbę liturgiczną. W tym czasie doszło do zmiany nazwy Hufca „Zachód” na Hufiec „Gniazdo”. We wrześniu 2001 roku ks. Bojko zrezygnował z funkcji hufcowego i objął funkcję zastępcy oraz kapelana Hufca. Decyzja podyktowana była wieloma obowiązkami parafialnymi. Wchodził w tym czasie również w skład Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej, jako odpowiedzialny za harcerstwo w diecezji. W tym czasie także rozwijał pracę naukową na polu dziejów polskiej mniejszości narodowej w państwie litewskim w latach 1918–1945. Pisał na ten temat szereg artykułów w prasie naukowej i kresowej. A podsumowaniem tego stało się przygotowanie publikacji „Działalność polskiego harcerstwa na terenie Litwy w latach 1918–1945”. W czerwcu 2002 r. został mianowany proboszczem w parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Białej (dekanat Chojnów, 20 km na zachód od Legnicy). Założył tam kolejne drużyny harcerskie: męską „Białe Orły” i żeńską „Biała Polana”. Był wykładowcą Papieskiego Wydziału Teologicznego, duszpasterzem Nauczycieli, Sybiraków i Dawnych Mieszkańców Ziem Wschodnich. Jako wieloletni instruktor harcerski posługiwał jako kapelan naczelny ZHR oraz kapelan Okręgu Dolnośląskiego ZHR. Pełnił również funkcję Komendanta Hufca „Gniazdo”. Zaangażowany w pracę z dziećmi i młodzieżą, wspierał działalność organizacji kresowych. Pełnił funkcję diecezjalnego kapelana Kresowian i Sybiraków. W sierpniu 2002 r. wraz ze swoimi harcerzami brał udział w kolejnej Białej Służbie w Krakowie. Posługę duszpasterską w parafii Biała łączył z pracą katechety oraz diecezjalnego kapelana Kresowian i Sybiraków. W swojej działalności wiele czasu poświęcał popularyzacji kultury i historii dawnych kresów II Rzeczypospolitej. Współtworzył i rozwijał działalność organizacji kresowych. Szczególnym dziełem są „Wrześniowe Kresowiana”, a także działania podejmowane w Stowarzyszeniu „Kresy – Przeszłość i Przyszłość”. Ks. Bojko był m.in. kapelanem TML i Kresów Południowo-Wschodnich oraz Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, a także wielu innych organizacji kresowych. W roku 2009, na wniosek Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, odznaczony został przez Prezydenta RP – pana Lecha Kaczyńskiego – Złotym Krzyżem Zasługi. Ponadto przyznano mu Krzyż Honorowy ZHR „Semper Fidelis” (15.08.2013 r.). Biskup Polowy WP przyznał pierwszemu Kapelanowi Naczelnemu ZHR Medal Błogosławionego ks. Jerzego Popiełuszki, który przyznawany jest osobom duchownym i świeckim, które na wzór ks. Jerzego służą prawdzie, miłości i przebaczeniu. Ksiądz Bojko nigdy nie ukrywał pasji do historii i Kresów Wschodnich. Napisał kilka książek, które z sukcesem opublikował. Dzięki jego zaangażowaniu zaczęła być szerzej znana postać bł. ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego. Najczęściej, w swojej twórczej pracy opisywał podróże do różnych krajów, skupiając się na relacjach z innymi ludźmi. Wielokrotnie zaznaczał, że podróże te są dla niego pielgrzymkami, a także okazją do poszukiwania wiary i sensu istnienia. Napisał m.in. książkę „Moje podróże w przeszłość” (wyd. Biała 2005). Książka składa się z 9 rozdziałów: 1 – „Na tropach V Ewangelii – Pielgrzymka kapłańska do Ziemi Świętej”; 2 – „Pielgrzymka Harcerska do Krzeszowa w 1998 r.”; 3 – „Litwo, Ojczyzno moja”; 4 – „Wyprawa do Lwowa i Drohobycza;” 5 – „Spotkanie z przeszłością (Jezioro Wigry, Sejny, Wilno, Troki, Kowno, Wysoki Dwór, Łopia)”; 6 – „Pielgrzymka do Rzymu”; 7 – „Wyprawa do korzeni (Polana, Buczacz, Lwów, Jazłowiec)”; 8 – „Wędrówka śladami bł. Stefana Wincentego Frelichowskiego”; 9 – „Cmentarz Orląt Lwowskich”.

Ksiądz Krzysztof Bojko zmarł 10.11.2013 r. Został pochowany w przeddzień wspomnienia Matki Bożej Ostrobramskiej, patronki ukochanego przez niego Wilna. Kapłana żegnali przedstawiciele wszystkich grup, którym poświęcił swoje życie. Począwszy od mieszkańców poszczególnych parafii, w których pracował, przez członków ZHR, ZHP, Związku Sybiraków, Ochotniczej Straży Pożarnej, a także chojnowskich szkół. Łącznie było to kilkaset osób. Eucharystię koncelebrowało ponad 100 kapłanów. Dzięki kilkudziesięciu przybyłym harcerzom nie zabrakło harcerskich akcentów – jak przepięknie odegranej na trąbce pieśni „Płonie ognisko…” czy też odśpiewanej harcerskiej modlitwy „O Panie Boże, Ojcze nasz, w opiece swej nas miej…”. (Źródło: rodzina; ks. phm dr Mariusz Majewski HR i phm. Krzysztof Szpala HR, dokumenty Archiwum Legnickiej Kurii Biskupiej oraz Archiwum Okręgu Dolnośląskiego ZHR – 15.11.2013 r., Andrzej Rumiński)