BEKIER Ignacy (1923-2013) [12-43-10]

BEKIER Ignacy [12-43-10], urodzony 2.03.1923 r. w Chełmie Lubelskim. Spędził tam młodość i ukończył szkołę powszechną. Gdy rozpoczął naukę w gimnazjum, wybuchła wojna. Rodzina w obawie przed represjami uciekła – jak wiele innych – na wschód, szukając tam schronienia od łapanek i wywózek do obozów zagłady. W czasie wojny przebywał w Związku Radzieckim, gdzie pracował jako spawacz i równocześnie uzupełniał wykształcenie w dziesięciolatce radzieckiej. Po wojnie przybył na Dolny Śląsk, do Wałbrzycha. Rozpoczął działalność w organizacji młodzieżowej. W latach 1947–1950 pracował w szkolnictwie zawodowym w Dzierżoniowie, początkowo jako kierownik bursy, a następnie jako dyrektor szkoły. 15 lutego 1951 r. został powołany na dyrektora Ośrodka Szkolenia Zawodowego Państwowych Zakładów Lotniczych – Fabryka Silników nr 3 na Psim Polu. Miał za zadanie szybko stworzyć optymalne warunki do rozwoju średniej kadry technicznej dla przemysłu lotniczego i wojsk lotniczych. Sprostał wyzwaniu nadzorując największą inwestycję oświatową planu sześcioletniego na Dolnym Śląsku – nową siedzibę Technikum Budowy Silników na Psim Polu (późniejszych Lotniczych Zakładów Naukowych). Po realizacji tego przedsięwzięcia stał się pierwszym dyrektorem tej szkoły, a z czasem jej legendą. Już w latach 50. technikum pod Jego kierownictwem stało się znane. Do TBS-u garnęły się tłumy, setki młodych zapaleńców marzących o lataniu. Dobre zaplecze socjalne oraz różne zajęcia pozalekcyjne i sportowe dawały ubogiej młodzieży chłopskiej i robotniczej realną szansę zdobycia rzetelnego zawodu. Dyrektor Ignacy Bekier otworzył okno na świat inicjując kontakty z podobnymi szkołami w Niemczech i Czechosłowacji. Był prekursorem dzisiejszych wymian międzynarodowych. Już wtedy uczniowie mieli możność wyjazdu na praktyki zagraniczne, gdzie poznawali kulturę, obyczaje innych narodów i nawiązywali więzi koleżeńskie. Wprowadzone wówczas nowe metody dydaktyczne (pracownie przedmiotowe) wzbudzały zainteresowanie nie tylko władz oświatowych, ale także Ministerstwa Przemysłu Maszynowego. Zasada zdrowej konkurencji podnosiła wyniki wychowawczo-dydaktyczne. Mimo umundurowania i dyscypliny (rygorystyczny regulamin) placówka nigdy nie nosiła znamion szkoły paramilitarnej. 6.05.1967 r. – z okazji jubileuszu 20-lecia Lotniczych Zakładów Naukowych – Ignacy Bekier otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. W 1969 r. wyemigrował do Szwecji, ale zorganizowany przez Niego zespół nauczycielski funkcjonował nadal nie ulegając indoktrynacji socjalistycznej. Ignacy Bekier odwiedził szkołę dopiero po odwołaniu stanu wojennego. Wciąż interesował się jej życiem i losem. Uczestniczył w obchodach 50- i 60-lecia LZN, a w 2011 r. (z okazji 65-lecia) został wyróżniony Złotym Laurem Stowarzyszenia Absolwentów Nauczycieli i Sympatyków LZN.

W liście Ignacego Bekiera (Wrocław, 14.06.2006 r.) czytamy: Prawie 20 lat pracowałem jako dyrektor tej szkoły. Kiedy zostałem skierowany do pracy w 1951 roku, szkoła liczyła 180 uczniów, a kiedy ją opuszczałem w 1968 roku, było ich już 1800. Zawsze bardzo miło wspominam okres pracy w LZN. Ignacy Bekier zmarł 13.08.2013 r. (Źródło: pracownicy i uczniowie; Stowarzyszenie Absolwentów Nauczycieli i Sympatyków Lotniczych Zakładów Naukowych)