BEM Daniel Józef (1933-2014) [6-10-5u]

BEM Daniel Józef [6-10-5u], urodzony 28.08.1933 r. w Skierniewicach. Profesor doktor habilitowany inżynier. W Skierniewicach ukończył szkołę podstawową (1946) oraz gimnazjum i liceum (1951). Studiował na Wydziale Łączności w Politechnice Wrocławskiej (1951–1957). Doktorat (1965) i habilitację (1975) uzyskał również na Politechnice Wrocławskiej, gdzie zajmował kolejno stanowiska: zastępcy asystenta (1953–1955), asystenta (1955-1959), starszego asystenta (1959–1965), adiunkta (1965–70), docenta (1970-78), profesora nadzwyczajnego (1978–91) i profesora zwyczajnego (od 1992 r.). Jednocześnie był zatrudniony w innych instytucjach: Instytucie Łączności jako asystent (1955–1958); Zakładach Produkcji Urządzeń Radiowych we Wrocławiu jako doradca techniczny (1961-1962); Zakładach Radiowych i Telewizyjnych ZARAT we Wrocławiu jako konsultant naukowy (1972–1979); SAT-Audio-Video jako redaktor działowy czasopisma (od 1984 r.); JBR Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej (NASK) jako pracownik naukowy (od 1994 r.). Był członkiem korespondentem PAN-u (od 1995 r.) i sekretarzem naukowym Oddziału PAN-u we Wrocławiu (od 1996 r.). W Politechnice Wrocławskiej pełnił funkcje kierownika: Zakładu Systemów Radiotechnicznych (1968–1976), Seminarium Systemów Komunikacyjnych (1976–1978), Zakładu Radiokomunikacji (od 1987 r.). Był również: pierwszym zastępcą dyrektora (1972–1975) i dyrektorem (1984–1987) Instytutu Telekomunikacji i Akustyki oraz prorektorem ds. dydaktyki (1981–1984). W Komitecie Badań Naukowych był członkiem Komisji Badań Stosowanych (1991–1997) i członkiem Zespołu ds. Infrastruktury Informatycznej (od 1994 r.), a w programie Akademickich i Naukowych Sieci Komputerowych – kierownikiem Centralnego Programu Badawczo-Rozwojowego nr 8.13 pod nazwą „Budowa Krajowej Akademickiej Sieci Komputerowej” (1986–1990), członkiem Zespołu Koordynacyjnego (1991–1993) i przedstawicielem Polski w Stowarzyszeniu Europejskim RARE (od 1991 r.). Działał ponadto jako członek: Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych (od 1991 r.), Rady Naukowej Instytutu Łączności (1970–1995), Komisji Krajowego Komitetu Międzynarodowej Unii Radiowej (URSI) (od 1982 r.) oraz przewodniczący: Rady Naukowej Instytutu Komputerowych Systemów Automatyki i Pomiarów (1986–1990), Rady Konsultacyjnej przy Ministrze Łączności (od 1990 r.), a także jako pełnomocnik wrocławskiego środowiska naukowego i akademickiego ds. budowy miejskiej sieci komputerowej we Wrocławiu (od 1993 r.). Był przedstawicielem Politechniki Wrocławskiej w Spółce POLSAT i przewodniczącym jej Rady Nadzorczej (1988–1995). Pracował w dziedzinie teorii systemów telekomunikacyjnych i kompatybilności elektromagnetycznej, a szczególnie — anten i propagacji fal radiowych, telekomunikacji satelitarnej i sieci komputerowych. Jego zainteresowania menedżerskie przejawiały się działalnością w dziedzinie organizacji kształcenia oraz badań i wdrożeń w obszarze telekomunikacji. Miał 10 lat praktyki przemysłowej w Zakładach Produkcji Urządzeń Radiowych we Wrocławiu (1961–1962) i w Zakładach Radiowych i Telewizyjnych we Wrocławiu (1972–1979). W ciągu ponad 45 lat działalności dydaktycznej i naukowej wypromował ponad 70 magistrów i ponad 25 doktorów nauk technicznych (w tym trzech obcokrajowców). Kilka prac doktorskich, uznanych za wyróżniające, zostało nagrodzonych przez Rektora Politechniki Wrocławskiej i Ministra Łączności. Spośród kręgu osób prowadzących wspólnie z Danielem Bemem badania – kilka uzyskało habilitacje, jedna – tytuł profesora, a dwie – stanowiska profesorów nadzwyczajnych. Za osiągnięcia w dziedzinie kształcenia kadry naukowej otrzymał nagrodę indywidualną stopnia drugiego MNSWiT (1979). Opracował 17 recenzji rozpraw doktorskich, 11 recenzji rozpraw habilitacyjnych, zaopiniował 4 wnioski o nadanie tytułu profesora nadzwyczajnego i 3 wnioski o nadanie tytułu profesora zwyczajnego. Jako członek Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych, opracował ok. 20 opinii dotyczących zatwierdzenia habilitacji i nadania tytułów profesora. Recenzował książki, artykuły, doniesienia konferencyjne, rozprawy doktorskie i habilitacyjne, wnioski o projekty badawcze, wnioski o nadanie tytułu profesora. Odbywał naukowe staże zagraniczne w Katedrze Elektrotechniki na Uniwersytecie w Birmingham w Anglii (1966–1967), na Uniwersytecie Technicznym w Bagdadzie (miesięczna wizyta naukowa w 1989 r.) oraz w amerykańskich firmach: Continental Electronics. Dallas; Stainless Steel Inc., North Wales; Lapp Insulator Co., Leroy; RCA, New York (miesięczna wizyta konsultingowa w 1970 r.). Uczestniczył w wielu konferencjach, seminariach i sympozjach międzynarodowych. Wygłosił 54 referaty, w tym 6 zaproszonych. Brał udział w pracach komitetów programowych 25 konferencji. Przewodniczył 10 sesjom naukowym. W latach 1980–84 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego, a od roku 1986 – przewodniczącego Wrocławskich Międzynarodowych Sympozjów Kompatybilności Elektromagnetycznej. Opublikował (jako autor lub współautor) ok. 10 książek, 7 monografii, 5 skryptów oraz 183 artykuły, doniesienia konferencyjne i patenty. Jest autorem kilkudziesięciu publikacji popularnonaukowych z zakresu telekomunikacji, zwłaszcza telewizji satelitarnej i radiokomunikacji ruchowej. Prowadził wykład na temat anten i propagacji fal elektromagnetycznych (od 1962 r.). Napisał podręcznik akademicki „Anteny i rozchodzenie się fal radiowych” (WNT, 1973), za który otrzymał nagrodę drugiego stopnia MNSWiT (1974). Do programów studiów na Wydziale Elektroniki PWr wprowadził nowy przedmiot dla kierunku Telekomunikacja (1968) p.t. „Systemy telekomunikacyjne” (wykład, ćwiczenia, laboratorium i projekt) i rozpoczął prace nad pięciotomowym skryptem, którego pierwsze 3 tomy zostały opublikowane przez Wydawnictwo PWr (1978, 1983, 1990). Wszystkie części skryptu są stosowane także w Politechnice Poznańskiej i Politechnice Gdańskiej. W 1978 r. wprowadził przedmiot „Modelowanie systemów radiokomunikacyjnych” i napisał skrypt (Wydawnictwo PWr, 1985). Opracował przewodnik dydaktyczny dla kierunku Telekomunikacja (Wydawnictwo PWr, 1981). Prowadził zajęcia z przedmiotów autorskich: „Kodowanie w telekomunikacji” i „Modulacja cyfrowa”. W czasie pełnienia funkcji prorektora ds. dydaktyki (1981–84) wprowadził zindywidualizowane kształcenie problemowe. W roku 2008 otrzymał tytuł doktora honoris causa Politechniki Wrocławskiej, jako profesor Politechniki Wrocławskiej, dyrektor Wrocławskiego Centrum Sieciowo-Superkomputerowego, członek rzeczywisty PAN i prezes jej wrocławskiego oddziału, o specjalności: radiokomunikacja, sieci komputerowe, systemy telekomunikacyjne, teoria elektromagnetyzmu. W roku 2003 tytuł doktora honoris causa przyznała mu Wojskowa Akademia Techniczna. Był członkiem stowarzyszeń i  towarzystw: Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, PTETiS, SEP, Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji oraz Komitetu Badań Kosmicznych PAN, Komitetu Narodowego URSI, IEEE – Internet Society. W ramach działalności w PTETiS pełnił funkcję przewodniczącego Głównej Komisji Rewizyjnej (1996–1999). Przygotował i wygłosił 2 referaty na zjazdach PTETiS oraz 6 referatów na zebraniach naukowych organizowanych przez Oddział Wrocławski PTETiS. W roku 1996 otrzymał godność członka honorowego PTETiS (nr 57). Uhonorowano go wieloma odznaczeniami, wyróżnieniami i nagrodami, m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi (1974), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1979), Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej (1972), Złotą Odznaką Zasłużonego Pracownika Łączności (1974), Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju (1982), Złotą Odznaką ZNP (1977), Srebrną (1981) i Złotą (1988) Odznaką Honorową SEP oraz ok. 10 innymi medalami pamiątkowymi oraz 6 nagrodami ministerialnymi wszystkich stopni. Był żonaty (z prof. dr hab. nauk medycznych Zdzisławą Bem), nie miał dzieci. Wolny czas spędzał jeżdżąc na nartach, rowerze i konno. Zmarł 21.10.2014 r. (40-lat PTETiS”, Biuletyn nr 5 – jubileuszowy – pod red. A. J. Marusaka, Warszawa 2001, s.199. 25.10.2014 r.)